بلاگ نوشت -

این شعر رو خیلی دوست دارم . شاید دلیل دوست داشتنش هم به حال و هوای روز های خاصی بر می گرده :

دنيای من که بزرگتر می شود

تو تحليل می روی

کوچک نه

کوچک تر ، خُرد ، ريز ،

حجم های بيهوده

رنگ های عبث ، محو

و دنيای من بزرگتر می شود .

اندوه ِ من ،

پاشيدن ِ حجم های بيهوده

و شاديم

شکل گرفتن ِ هستی که به حال پيوند می خورد .

دور نه ،

به پايين که می نگرم

بادکنک های ترکيده و مچاله

ساز پاييز را کوک می کنند و

دنيای من ، بزرگ و بزرگ تر می شود .

+ نوشته شده در Sun 13 Jan 2008ساعت 7:26 AM توسط نیما |